M’n masker af

08 dec M’n masker af

Hoi allemaal, dit keer een misschien wat minder inspirerende blog. Maar wel een open en eerlijke blog. Hoop ik. Het liefst wil ik mensen inspireren door wat ik in mijn dagelijks leven meemaak, maar voor nu had ik niet echt iets moois en inspirerends. Wat mij de laatste tijd bezig heeft gehouden, is een wat mindere kant van mezelf…

Zoals ik al zei houd ik ervan om mensen te inspireren en te bemoedigen. Ik merk dat ik het vooral fijn vind om andere vrouwen te bemoedigen en een hart onder de riem te steken, of dat nou op het werk is of als ik met vriendinnen ben of met de meiden bij de tieners in gesprek ben.
Ik merkte dat ik de laatste maanden veel gesprekken met vrouwen had over de standaard die wordt gelegd door de maatschappij (of door onszelf?!) voor vrouwen van mijn generatie; je moet een goede opleiding hebben gehad, werken, daarnaast aandacht hebben voor je man, een zorgzame moeder zijn als je kinderen hebt, een leuk sociaal leven erop na houden, je huis netjes houden en er zelf ook verzorgd uitzien. Wanneer ik bij sommige vrouwen merkte dat het ze soms teveel werd, stelde ik hen vaak de vraag waarom ze bepaalde dingen doen? Is het vanuit opvoeding, cultuur, verwachtingen van bepaalde mensen? Reflecteren, reflecteren en nog eens reflecteren. Dus, jezelf een spiegel voor houden (Ik ben erg dankbaar dat ik dat in mijn hele opleiding SPH heb mogen leren).

Vaak ben ik tot de conclusie gekomen dat wij vrouwen voor onszelf een bepaalde standaard leggen, we stellen hoge eisen aan onszelf. We vinden dat het hele plaatje moet kloppen en dat we alle ballen hoog moeten houden. Het ergste van alles is, dat ik andere vrouwen bemoedigde en zei dat het helemaal niet erg is om niet alles op een rijtje te hebben. Iedereen heeft wel wat. En dat we het verdienen om onszelf zo nu en dan te verwennen en tijd voor onszelf mogen nemen.
Maar ondertussen sloop het er bij mijzelf in… Als ik even niet lekker was, voelde ik me vaak schuldig. Ik zou eigenlijk het huis moeten opruimen, wat als er iemand onverwachts komt en ziet dat ik niet heb gestofzuigd? Ik heb niet eens kinderen, dus welk excuus heb ik nou?! En wat als ik kinderen zou hebben, dan kan ik dat toch ook niet doen?

Het einde van het jaar nadert en als ik terugblik moet ik eerlijk bekennen, dat naast de geweldige dingen die God heeft gedaan, ik het afgelopen jaar vaak ziek, zwak en misselijk ben geweest. En begrijp me niet verkeerd, ik geloof zeker niet dat ziekte van God is. Maar ik was vaak toch wat vermoeider dan normaal, even niet lekker. En dan toch proberen door te gaan. De afgelopen paar maanden heb ik meerdere malen van mensen gehoord in de gemeente dat ze mij een ‘Powerhouse’ noemen en heb ik het idee dat mensen denken dat ik mijn zaakjes altijd wel op orde heb. Maar als ik eerlijk ben, heb ik me het afgelopen jaar niet altijd zo gevoeld. Ik heb me vaak lichamelijk en soms ook emotioneel zwak gevoeld. En ik dacht constant dat ik me maar groot moest houden voor iedereen. Omdat ik dacht dat mensen dat van mij verwachten. Ik had op zulke zwakke momenten het gevoel dat ik faalde. Zelfs tegenover God…

Laatst had ik weer zo’n moment. Ik vroeg God waarom ik mij zo vaak zwak moest voelen en dat ik een sterke vrouw wil zijn. En toen liet God me duidelijk zien, dat Hij soms juist wilt dat ik zwak ben. Ik ervoer dat God tegen mij zei, dat wanneer ik zwak ben, dat Hij dan juist zijn kracht kan laten zien. En dat het niet om mij ging. Ik moest denken aan de tekst in 2 Korintiërs 12:9-10 Maar de Here antwoordde telkens weer: ‘Mijn genade is genoeg voor u. Want kracht ontplooit zich ten volle in zwakheid.’ Daarom durf ik mij toch op mijn zwakheden te beroemen, omdat dan de kracht van Christus in mij gezien kan worden.

Door deze blog te schrijven, kan de laatste vers ook voor mij realiteit worden. Want ik wil open en eerlijk zijn. Ik praat heel makkelijk bij de tieners over mijn ‘oude leven’. Dan vind ik het niet moeilijk om open en kwetsbaar te zijn. Maar ik wil geen schijn-christen zijn die poppenkast speelt en doet alsof alles zo mooi is.

Het mooiste van onze gemeente GODcentre vind ik misschien wel de kwetsbaarheid en openheid van onze voorgangers pastors Arno en Vanessa. Ik ken geen voorgangers die zo open zijn over hun eigen leven. Wanneer pastor Vanessa spreekt, moet ik vaak een traan laten wanneer zij over haar eigen leven getuigt. En deze week heb ik het boek van pastor Arno ‘Van de droom naar de troon’ uitgelezen en moest ik af en toe een traan wegpinken. Ik vind het bijzonder hoe hij daar openhartig over zijn verdriet en gevoelens spreekt. Dus ik dacht laat ik het nu ook eens proberen. Niemand heeft er wat aan als ik mezelf alleen van mijn beste kant laat zien. Zelfs God niet. Een quote wat mij raakte uit het boek van pastor Arno was:

“De Vader wilt een relatie met jou, niet met je masker”

Dus zet ik nu mijn masker af. Dit ben ik ook. Dit is ook een kant van mij. Maar weet je wat. Uiteindelijk gaat het niet om mij en hoe goed ik voor de dag kom. Uiteindelijk gaat het alleen om Hem! Om hoe goed, trouw en sterk mijn God is. Daarom durf ik mij toch op mijn zwakheden te beroemen, omdat dan de kracht van Christus in mij gezien kan worden.